Enquire Now

Request A Quote

जीव वाचवणारे "गोडसे"

'गोडसे' व या नावाविषयीआपल्याकडे प्रचंड वाद आहेत. पण विक्रांत भिसे आणि सिद्धी जाधव या चित्रकार दाम्पत्याला मात्र एक 'गोडसे' असेभेटले की, मनमरातबाच्या आणि लाखो रुपयांच्या नोकरीवर पाणीसोडून कोट्यवधी मधमाश्यांचा जीव वाचवण्याचं, संवर्धनाचं कार्य करतात. त्यांचा हा अनोखाअनुभव सिद्धी जाधव यांनी शब्दांकित केला आहे. 


पुण्याहून
 स्टुडिओत आल्यापासून सतत दोन चार दिवस आजूबाजूला मधमाशांचा वावर चाललेला दिसला. आम्हाला कळेना एवढ्या माशाआल्या तरी कुठून आणि का येतायत त्या ? पाहिलं तर त्यांनी पोळं बनवायचीजागा निश्चित केलेली आणि बनवायला सुरवात देखील केलेली.. सुरुवातीला २०-२५ माश्यांचा घोळकाकिचनच्या खिडकीत वावरत होता. 

 

माश्या कमी आहेत हे पाहून आम्ही थोडासा धूर केला आणि त्यांनाहाकलवून लावलं. दोन दिवसांनी अचानक पुन्हा त्यांचा वावर सुरु झाला. आम्ही दोघेहीपुन्हा बेचैन झालो. या वेळेस मात्र त्या हॉलच्या खिडकीतून स्टुडिओच्या दिशेनं जातहोत्या आम्हाला काही कळेना.. विक्रांतने पुन्हा धूर केलाआणि त्यांच्या मागे लागला. आम्हाला थोडी गडबड वाटली म्हणून तो स्टुडिओच्या दिशेनंगेला आणि तितक्यात त्याची जोरात हाक आली.. सिद्धी लवकरये! हे बघ काय. पाहतोय तर काय लाख दीड लाख मधमाश्यांची फौज २ फुटांचं पोळं बांधण्याचंकाम अगदी शांतपणे करत होत्या. आम्ही दोंघेही उडालो. धस्स झालं आत्ता कायघाबरून,वैतागूनआता यांची विल्हेवाटच लावायचीया हेतूने पेस्ट कंट्रोलवाल्याना फोन केला. त्यांनी२००० रुपये सांगितले आम्ही तयार झालो, म्हणाला उद्या सकाळी येतो. 


हे सगळं करत असताना विक्रांत पटकन म्हणाला त्यांना आपण कसे वाचवूशकतो? म्हणजे त्यांचं कोणी संवर्धन करत असेल का
माझा माश्यांवर रिसर्च चालूच होता. पण त्यातत्यांच्याबद्दल फक्त आणि फक्त चांगल्याच गोष्टी लिहिल्या होत्या. जगाच्या पाठीवरूनमधमाश्या नाहीशा झाल्या तर माणूस जेमतेम ४ वर्षेच जगू शकेल असे 'आल्बर्ट आईन्स्टाईन' यांनी म्हटले आहे. हे सगळंवाचलं आणि आम्ही खाडकन जागे झालो. 


चारच
 दिवसापूर्वीआमच्यासोबत झालेला पुण्यातला किस्सा आठवला. आम्ही आमचामित्र अभिनव काफरे याच्याकडे गेलो असता त्यांच्या सोसायटीमध्ये असंच कोणीतरीपेस्टकंट्रोल करून लाखभर माश्या मारून टाकल्या होत्या. इथे भर दिवसा माणसं मारलीजातायत तिथं माश्यांच काय ? लाखो जीव अक्षरश: तडफडत मरत होतेआणि आम्ही काहीच करू शकत नव्हतो. तो लाखो मेलेल्या माश्यांचा खच पाहून अतिशय वाईटवाटलं.  बहुदा तो प्रसंग आठवूनच विक्रांतलात्यांचं संवर्धन करण्याचं डोक्यात आलं असणार. 


माझा रिसर्च सुरु असताना मला एक बीकिपर अमित गोडसे
, (आयटी क्षेत्रातील (कॅपजेमिनी) नोकरी सोडून पूर्ण वेळ या कामासाठीवाहून घेणारा..) मधमाश्या संवर्धनाच्या कामात स्वत:ला झोकून दिलेला तरुणडोळ्यासमोर आला. मध काढण्याचीमधमाश्यांना पळवून लावण्यापेक्षा कमी संहारक आणि अधिक शाश्वत पद्धतीअसू शकते याची त्याला खात्री होती. त्याच अनुषंगानेत्याने पुण्यातील मधमाशी पालन आणि संवर्धन केंद्र तसेच खादी ग्रामोद्योगतर्फेमहाबळेश्वर येथे चालवल्या जाणाऱ्या केंद्रात रीतसर प्रशिक्षण घेतले. त्यानंतरगेल्या तीन वर्षांपासून त्यांनं आपल्या सहकाऱ्यांसोबतपुण्यात मधमाशी संवर्धनाची मोहीम हाती घेतली आहे. 


त्याला फोन केला. अतिशय नम्र आणि शांतपणे त्याने आवश्यकमाहिती जाणून घेतली आणि त्याने ४०००/- रुपये घेईन असेसांगितले. जीव वाचवण्याचे ४०००/- आणि जीव घेण्याचे २०००/- आताच्या जगात जीववाचवण्यापेक्षा जीव घेणं किती स्वस्त झालंय. तसं कामसुद्धा जोखमीचं होतं. त्यात तो पुण्याहून मुंबईला येणार होता. शेवटी त्यानेच पैसे कमी केले. उद्या १२ वाजेपर्यंत येतो म्हणाला. त्याला पैशांपेक्षा मधमाश्यांचा जीव महत्वाचा वाटला असणारनक्कीच! 


आम्ही कलाकार हळव्यामनाचेपैसे गेले तरी चालतील. पणआपण त्यांना वाचवायचं असा आम्हीही निर्णय घेतलेला आणि लगोलग अमितला येण्याससांगितले. तो बरोबर सांगितल्याप्रमाणे १२ वाजता स्टुडिओवर आला. आल्याबरोबर आमचीथोडी चर्चा झाली. काही मिनिटातच आम्ही त्याचे चांगले मित्र बनलो. शेवटी समविचारी माणसं काही ना काही कारणाने एकत्रयेतातच. त्याच्या त्या विलक्षण कामाबद्दल जाणून घ्यायला आम्ही दोघेही उत्सुक होतो. 


अंगावर कोणत्याहीप्रकारचं आवरण न घालता फक्त चेहऱ्यावर मास्क टोपी घालून तो बाल्कनीत उतरला.पहिल्यांदा त्याने केवळ धुराच्या साहाय्याने त्यांना दूर करून हलक्या हातानेमाश्यांना गोंजारत तो थेट पोळ्यापर्यंत पोहचला. नुकतंच बनत असलेलं पोळं त्याने करवतीने कापलं. नंतर त्या जागेवरत्याने जेल लावून ती जागा काही महिन्यांसाठी सुरक्षित केली. आत्ता इथे पुन्हा माश्या येणार नाहीत. आता त्या  १०किलोमीटरबाहेर आपली नवीन जागा शोधतील आणि तिकडेच पोळं बांधायला सुरुवात करतील. हे त्यानं आम्हाला समजावून सांगितलं. 


हे सारं तो एवढ्या साध्या आणि सोप्या पद्धतीने हाताळत होता की आम्हीदोघेही त्याच्याबरोबर तिथेच होतो तरी एकही माशी आम्हालाचावली नाही. त्यांना देखील कोणत्याही प्रकारचा धक्काबसला नाही. त्या लाख दीड लाख माश्यांचे जीव वाचले होते.मधमाशांबद्दलची एवढी भीती आपल्या मनात लहानपणापासून बिंबवलेली असते की त्यांना पाहूनच त्यांना मारण्याचा विचार पाहिला आपल्या डोक्यात पहिल्यांदायेतो. 

 

एवढं सगळं शांतपणे होत असलेलं पाहून मी त्याला विचारलं.. त्यांनी आपल्यावरहल्ला का नाही केलाकारण बहुतांश वेळा आपण त्यांच्या कामात अडथळा आणला तर ते आपल्यावरहल्ला करतात हे आम्हाला पाहून आणि वाचून माहित होतं. त्यावर तोम्हणाला... आपण त्यांना त्रास देण्याच्या उद्देशाने हेकाही करत नव्हतो आणि हे त्यांनाही कळतं. दुसरं म्हणजेआपण त्यांना अलगद आणि शास्त्रोक्त पद्धतीने हाताळतहोतो. हेच जर आपण त्यांच्यावर जबरदस्ती केली असती किंवा त्यांच्यावर वार केला असता तर त्यांनी आपल्याला फोडून काढलं असतं एवढं नक्की! हे सारं ऐकणं, अनुभवण इतकं विलक्षण होतं की आम्ही दोघेही भारावूनगेलो होतो. जीव घेणं जरी स्वस्त असलं तरी जीवनदान देण्याचा सुखद अनुभव त्यापैशांपेक्षा आम्हाला मोलाचा वाटला. आपल्यावर निसर्गवेगवेगळे प्रसंग घडवून आणतो त्या त्या वेळेस आपण त्याला कसा प्रतिसाद देतो का प्रतिकार करतो हे माणूसम्हणून आपल्या हातात असतं.

 

हे सारं लिहिण्याचा उद्देश एवढाच होता की अमित गोडसे नामक या अवलियाला आणि त्याच्या मधमाश्या संवर्धनाच्या कामाला जास्तीत जास्तलोकांपर्यंत पोहचता यावं आणि ठिकठिकाणी तयार होणाऱ्या लाखो/करोडो मधमाश्यांचं संवर्धन व्हावं, त्यांचे प्राण वाचावेत आणि असेच अमित गोडसे प्रत्येक शहरात लाखोंच्यासंख्येत तयार व्हावेत. अमित गोडसे त्याचं कार्य यांचीमाहिती देणारी वेबसाईट लिंक खालील प्रमाणे आहे. तीजास्तीत जास्त शेअर करा आणि मधमाश्यां संवर्धनाच्या कार्यात सहभागी व्हा.

अमित गोडसे, पुणे. संपर्क : +91 8308300008  https://www.beebasket.in/online-media/


सिद्धी जाधव

Top Features

 

Feature 1

जीव वाचवणारे "गोडसे"

अधिक वाचा

Feature 2

आपल्याला ठाऊक नसलेलं...

अधिक वाचा

Feature 3

इथं "जेजे स्कूल" होतं !

अधिक वाचा

Feature 4

धोंड मास्तर आणि रापणीतून सुटलेलं वगैरे...

अधिक वाचा

Feature 5

रंगांधळा चित्रकार ???

अधिक वाचा
12345678